دیشموک بر گستره زیبایی

اداب و رسوم ، فرهنگ و پیشینه تاریخی این کهن سرزمین جاودان

سال نو با افتتاحیه جاده ای آغاز شد که دیر سالی است مردم این منطقه تحقق آن را رویایی بیش نمی دانستند. چنانچه پای صحبت بزرگان و ریش سفیدان این دیار بنشینید از مرارت ها و سختی هایی  خواهید شنید که دیر سالی است برای تهیه آذوقه و نیازمندی های خویش مجبور بودند رنج سفر را بر خویش هموار کنند و راهی نزدیکترین شهرهای همجوار که در خوزستان بودند بشوند تا محصولات خویش را بفروشند و از عواید حاصله محصولاتی از قبیل پارچه و پوشاک و قند و چای و سایر مایحتاج زندگی شان را تامین کنند، که در این بین راهزنان نیز هر آن در کمین قافله و کاروان می نشستند تا آنان نیز به نان و نوایی برسند. اما حدود 30 سالی است که با بازگشایی جاده دهدشت به دیشموک مسیرهای تجاری و ارتباطی دگرگون شده و رفت و امد به خوزستان تنها از جاده ماشین رو دیشموک به دهدشت صورت می گرفت. جاده ای که اسفالت آن پس از خاکبرداری اولیه حدود 20 سال بطول انجامید. و می بایست با عبور از شهر دهدشت و طی مسافتی حدود 200 کیلومتر وارد استان خوزستان شد.  اما اینک طرح های هوشمندانه اداره کل راه و ترابری استان و تصمیم گیری مدبرانه استاندار محترم و در نهایت پی گیری مسئولین محترم شهر دیشموک در شکافتن تنگه صعب العبور و سترگ چویل وخروج استان از انزوا و گسترش راههای ارتباطی باعث شد تا با طی مسافتی قریب به 30 کیلومتر وارد خوزستان شویم. مسیر دیشموک به تهران که از سمت یاسوج و دهدشت صورت می گرفت حدود 1200 کیلومتر  بوده که با مسافت 920 کیلومتری از مسیر باغملک و ایذه به حدود 300 کیلومتر کاهش یافته است. هرچند این اقدام زیبا و مسئولانه دست اندرکاران ستودنی است اما نواقص زیادی نیز دارد که در زیر قید شده است و امید است هر چه زودتر مرتفع گردند.

عکس تزئینی است

( عکس فوق از محمدباقر رهبر)

1-   جاده مذکور که از اسفندان، سرهنگ و سردو می گذرد فاقد علایم رانندگی است که با وجود پیچ های خطرناک و شیب های تند بسیار خطرآفرین جلوه می کند. لذا برای جلوگیری از انحراف و تصادف می بایست هرچه سریعتر علایم رانندگی نصب شود.( تصویر شماره ۱)

2-      مسیر سرهنگ تا پل تتگ چویل می بایست هر چه زودتر اسفالته شود تا اصطحلاک خودروها  کاهش یافته و همچنین از بکس باد آنها در قسمت شنی و بخصوص سربالایی تنگ چویل ممانعت نماید.(عکس شماره ۲)  

3-   احداث تونل که رویای دست نایافتنی دیگری است، می توانست خطرات ریزش کوه، لغزندگی و بکس باد را منتفی کند، اما بجای آن در شرایط فعلی و بودجه موجود می توان با احداث دیواره های ایمن، ریزش دستی سنگ های در معرض سقوط و سایر تمهیداتی که مهندسین مربوطه بخوبی به آن واقفند، خطرهای موجود را منتفی نمود.( عکس شماره ۳)

4-   پایین تنگه تا پل 100 متری احداث شده، رودخانه کوچکی است که به پل 10 متری نیاز دارد،  اما گویا طراحان به کار بزرگ می اندیشیدند و کارهای کوچک اما مهم را از قلم انداخته اند. احداث این پل می تواند مانع قطع ارتباط این جاده در فصل زمستان شود و مشکلات تردد سایر فصول را نیز از بین ببرد. (عکس شماره ۴)

 

عکس ۱: جاده دیشموک- خوزستان، جاده ای فاقد علایم راهنمایی و رانندگی ،

 در صورت تاخیر در نصب علایم ، خطر انحراف و تصادف جدی است.

 

         عکس۲: جاده تنگ جویل به دیشموک: خودروهای وارده از خوزستان

    جهت عبور از سربالایی مذکور می بایست ۴ نفر مرد تنومند و قوی هیکل

   برای هل دادن به همراه داشته باشند.

 

عکس۳: تنگه چویل با سنگ های در معرض سقوط ، چاره اندیشی برای

 جلوگیری از آسیب و خسارت الزامی است.

 

     عکس ۴: رودخانه های نیازمند احداث پل ، احداث ۲ الی ۳ پل دیگر  در حد فاصل

 دیشموک تا تنگ چویل ضروری است. اگه وانتی از آن حوالی رد نمی شد می بایست

 ماشینم همینجور در آب می ماند و من در راه!!!

در پایان از همه کسانی که سهمی در طراحی، احداث و افتتاح این مسیر داشته اند تشکر می کنم

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم فروردین 1390ساعت 15:56  توسط حمداله باستی  |