پانزدهمين نمايشگاه مطبوعات از 26 آبان ماه در مصلاي تهران آغاز بکار نمود و تا 2 آذر ماه به طول خواهد انجامید.
در اين نمايشگاه روزنامه ها و مجلات سراسري ، تخصصي، خبرگزاري هاي داخلي و نمايندگان مطبوعاتي از ساير کشورها من جمله لبنان، فلسطين،افغانستان، آلمان و حتي آمريکا حضور داشتندهرکدام از اينها غرفه اي مستقل داشتند ومحصولات و نشريات خود را در اختيار بازديد کننده گان و مراجعان مي گذاشتند . نشريات استاني هم بصورت متمرکز در غرفه هاي اداره کل فرهنگ و ارشاد استاني جاي گرفتند تا شايد بيش از پيش اتحاد خود را به پايتخت نشينان افتراق انديش نشان دهند. غرفه استان کهگيلويه هم که داستان ديگري دارد. در حالي که ساير استان ها براي اهداي روزنامه ها ومجلاتشان به مخاطبان پيشدستي مي کردند تا هم فرهنگشان را به ديگران معرفي کنند و هم توانايي هاي نويسندگان و قلم بدستانشان را به رخ بکشند و سرشان را به نشانه افتخار بالا گيرند اما غرفه استان متاسفانه چيزي را براي اهدا به مراجعه کننده تشنه و خسته غربت نداشت. تنها چيزي که مي شد دريافت کرد نشريه آواي دنا بود. اين نشريه، آواي هر چيزي بود جز دنا و فرهنگ بومي. فهرست نشريات استان نيز از وجود يک روزنامه، 14 هفته نامه ، 6 دوهفته نامه ، 4 ماهنامه و 4 فصلنامه استاني و محلي حکايت مي کرد که چهارتاي انها نيز از معرفي بازماندند و به اصطلاح از قلم افتادند.نمونه شان را هم مي شد از فاصله دور ديد اما قادر به تورق آنها نبود گردانندگان غرفه که دانشجويان روزنامه نگاري بودند و به کمک متصدي غرفه آمده بودند ابايي از اظهار نارضايتي شان نداشتند، بازديد کننده هاي لرزبان هم گله داشتند ،نماينده فرهنگ وارشاد اسلامي هم جوابي نداشت.سوالات و خواسته هايي بود که اميد چنداني هم به تحقق پاسخ شان نيست. پارسال در همين موقع از توزيع شماره قديم و نه جديد فصلنامه دنا گلايه داشتيم که چرا شماره هاي جديدش در غرفه توزيع نمي شود و شماره اي که راجع به سفر استاني رئيس جمهور است به مراجعين داده مي شود که امسال نه تنها چنين نشد بلکه شماره اي توزيع مي شد که به گفته متصدي غرفه، دريغ از يک کلمه راجع به فرهنگ خودي !!!! وي هم آرزو داشت تا دلي شاد کند ، مبلغ شجاعت و سخاوت لر باشد و از مشک و ملار گويد ، کل را بر اريکه فرهنگ نشاند و شاد باشد. متل گويد و نوشته هايي از صنايع دستي و آداب و رسومش هديه دهد ، اما دريغ که چنين نشد.
غرفه ای که محتوای مطبوعاتش می توانست همچون ظاهرش معرف فرهنگ بومی باشند