اما اين شکنجه هاي بدني براي چه بود؟ سيستم غلط نظام آموزشي گذشته ما و تعليم و تربيت سنتي معلمان کشورمان براي اکثر دانش آموزان نتيجه غير قابل جبراني را در بر داشته است . نمي دانيم چرا براي رسيدن به مقصود از کوتاهترين و ساده ترين آن(تنبيه بدني) که نتيجه معکوس هم بهمراه دارد استفاده ميشد. رفتارهايي چون اصرار ، تحميل ، اجبار و زور در فرايند يادگيري و ياد دهي ، جايگاه و نقشي ندارد و به عنوان عامل بازدارنده و بيزاري از تحصيل ، عمل خواهند کرد که نتيجه آن ترک تحصيل و دلزدگي از آموزش و پرورش است .
آيا امروزه هم اينچنين است؟ اگر چنين باشد بدا بحال دانش آموزان لجوج و تنبل ، واي برحال کودکاني که مشکلاتي دارند که معلمان از شناسايي آنها نا توانند و همچنان پيشرفت درسي شان را با بهترينِِ کلاس مي سنجند نه با خودشان. بايد به اين نکته توجه کرد که تنها توجه با آموختن دانش و علوم كافي نيست، توانمندي آموزگاران در درك روحيه شاگردان و جذب آنان نهفته است. معلمي موفق است كه درباره همه جنبه هاي فردي دانش آموزان مانند رشد فيزيكي و پرورش مغزي، روحي و شخصيت ايشان آگاهي داشته و آنان را در مسير تكامل رهنمون سازد تا به عضو مؤثر و مفيد براي اجتماع تبديل شوند و بتواند طفل گريز پايمان را جمعه ها به مکتب بکشانند.
اما مهرماه با مدرسه و معلم و دانش آموز معنا مي يابد . امروزه وضعيت آموزش دچار تغيير شده است ، ميانگين سواد معلمان بالا رفته است و دوره هاي آموزشي تدريس و روانشناسي ارتباطي را سپري نموده اند ، قوانين آموزش و پرورش نيز تغيير يافته است ، اما هميشه مناطق دورافتاده از تير رس اين خوبيها در امانند و محروميتها نيز همچون اشک کباب طغيان کننده اين آتشند . اميد است که چنين آتشي فرو نشيند و کودکان اين سرزمين شادتر از هميشه عاشق مدرسه شان شوند و مهربان معلماني داشته باشند تا دستشان گيرد و هدايتگرشان باشند بدان سويي که خير خود و مردمانشان در آن باشد . در پايان آغاز سال تحصيلي جديد را بر معلمان گرامي و دانش آموزان عزيز تبريک عرض مي کنم .
