این همان قالیچه محلی است . قالیچه ای که زیرانداز دوران کودکی ما و قبل از ان نیز کالای ارزشمند و پر بهای ابا و اجدادمان بوده است ، که نه تنها به عنوان یک کالای مصرفی بلکه یک کالای سرمایه ای بشمار می رفت . و هرکسی در تلاش بود تا درامدش را بابت تهیه آن - اگر خود بافنده نبود - هزینه کند ، حتی بیش از مصرف مورد نیازش. چه بسا افرادی بودند که خانه شان تنها گنجایش 2 تخته از این قالیچه ها را داشته ، اما تا 10 تخته از انها را در خانه خود نگهداری می کردند .
اما امروزه داشتن یک چنین محصولی که نمادی از هنر دیر پای این مردمان است ، دیگر مایه فخر و مباهات بشمار نمی رود . چرا ؟
روزگاری نه چندان دور ، خانه ای را پیدا نمی کردی که یکی از انها را نداشته با شد . تولید آن فراوان و انگیزه تولید نبز بالا بود . حتی اگر امروزه در وصف دختری که از او خواستگاری می شود بگویند : " ازهر انگشتش هنر می بارد " بی شک یکی از این هنرها ، در ان روزها قالی بافی بود . که علاوه بر رفع نیازهای خویش ، منبع درامدی نیز محسوب می شد .
مهمترین و اصلی ترین وسایل بافت قالی محلی ، دار قالی است ، که بصورت افقی و در سطح زمین قرار می گیرد ، اغلب از جنس چوب است و از ابزارهایی همچون شانه ، چاقو و قیچی جهت بافت استفاده می کنند .
بافندگان غالبا بدون نقشه و طرح خاصی ، عمل بافتن را انجام می دهند که بیشتر حاصل ذهن و خلاقیت بافنده آن است . قالیچه محلی معمولا درشت بافت است و بلندی پود آن، دست کم یک سانتی متر است ، طرحها و نقشه های آن بیشتر دربردارنده اشکال هندسی است ، اما از نقش های دیگری، همچون درختان نیز استفاده می شود. نقش های آن در دو سوی قالی بیشتر قرینه اند . رنگرزی الیاف آن سنتی است و از رنگ های گیاهی استفاده می شود . بندهای ان از پشم گوسفند و موی بز تهیه می شود . که بعد از تهیه پشم و مو انها را با وسیله ای که "پره " نامیده می شود می ریسند و به بند تبدیل می کنند . و از این بندها در تار و پود قالی استفاده می کنند . البته از این بندها در تولیدات دیگر محلی از قبیل گنبول ، وریس ، سفره پخت نان و ... استفاده می شود .
راستی اگه گذرتون به دیشموک یا روستاهای همجوار آن افتاد ، سوغاتی هایی از قبیل قالی ، گلیم ، توبره ( به زبان محلی تربه نامیده میشود) و سایر صنایع دستی، فراموشتان نشود.
* پره : دو چوب که بصورت بعلاوه و با انحنای رو به بالا قرار می گیرند و از وسط انها چوبی رد می شود . این پره در دست چپ قرار می گیرد و با چرخاندن آن بوسیله دست راست بتدریج پشم و موی اماده شده که ان هم مراحل خاصی دارد به هم پیچ می خورند و بند مورد نظر بافت، بدست می اید . که در تصویر ان را مشاهده می کنید .
این همان پره است که شرح آن در بالا آمده است.
دار قالی، به آن "تمدار" نیز می گویند .
وریس (verice) : در روستاها کاربرد فراوانی دارد
گنبول: در تزیین منازل ، رخش اسب ، گلیم ، گهواره کودک و ... از آن استفاده می شود
