دست زدن بر زمین بصورتی جدی باوقفه و پیاپی
این حالت بیشتر در مواقعی بکار می رود که زنان لر، در مورد شخصی صحبت می کنند که در قید حیات نیست و آن شخص در حقشان بدی نموده است و در حال بازگو کردن چنین مصائبی هستند . و ضمن دست زدن به زمین می گویند " زمین زنهار مره مگو " یعنی زمین را موجودی هوشمند و ذی شعور فرض می کنند و مورد خطاب قرار می دهند که : شما آگاه باشید اما این پیام را به فرد مورد نظر نرسانید.
در اینجا، این زمینی که شاهد است، همان زمینی است که در هنگام آن کدورت حاصله بین این دو نفر ، نیز شاهد بوده است و در حضور شاهد لب به سخن می گشایند که خدای نکرده غیبت تلقی نشود .
هر چند نسل جوان و جدید امروزی دیگر به این شیوه برای خالی کردن عقده خود (با حفظ ارزش ها ی اخلاقی ) استفاده نمی کنند و شاید هم نشناسند ، اما هدف ما احیاء فرهنگ گذشته ، در حال می باشد . هرچند نوشتاری باشد و به ثبت و ضبط صرف منتهی شود .